فوتبال رشت، قربانی انحصار مدیریتی و بی‌عملی

داماش و سپیدرود نفس‌های آخر را می‌کشند؛ نه به‌خاطر بحران مالی، بلکه به‌خاطر سال‌ها بی‌تفاوتی و سوءمدیریت. این دو تیم «هویت رشت» هستند، نه املاک شخصی مدیران. ما هواداران باید متحد و مطالبه‌گر باشیم؛ تا کسی جرات نکند میراث فوتبال این شهر را قربانی بی‌عملی کند 

فوتبال رشت، سال‌ها با نام داماش و سپیدرود شناخته شده؛ دو باشگاهی که نه فقط یک تیم ورزشی، بلکه بخشی از حافظه جمعی، هویت شهری و سرمایه اجتماعی مردم این شهر هستند. امروز اما این ریشه‌های دیرینه، بیش از هر زمان دیگر در معرض نابودی قرار گرفته‌اند؛ نابودی‌ای که حاصل یک غفلت مزمن و بی‌تفاوتی نهادهای مسئول در استان و کشور است.

سال‌هاست که مدیریت ورزش گیلان، نه برنامه‌ای برای توسعه فوتبال داشته و نه کوچک‌ترین مسئولیتی در قبال میراث ورزشی رشت احساس کرده است. بی‌عملی، انحصار مدیریتی و عدم تغییر ساختار فوتبال استان، زمینه سقوط تدریجی دو باشگاه محبوب رشتی را فراهم کرده و نتیجه آن، از بین رفتن امید در میان هوادارانی است که تنها مطالبه‌شان «حفظ هویت شهر» بوده است.

در سطح ملی نیز وزارت ورزش عملاً گیلان را به حاشیه رانده است. وقتی باشگاه‌هایی با این جایگاه و قدمت، بدون کوچک‌ترین حمایت رها می‌شوند و حتی زمزمه انتصاب مدیران غیر بومی — بدون شناخت از شرایط خاص ورزش و فوتبال رشت و استان — به گوش می‌رسد، پرسش جدی مردم این شهر این است: آیا صدای ما شنیده می‌شود؟ آیا فوتبال رشت برای تصمیم‌سازان کشور ارزشی دارد؟

امروز، پیش از آنکه دیر شود، افکار عمومی باید مطالبه‌گر باشد. حفظ داماش و سپیدرود، فقط یک خواسته ورزشی نیست؛ مطالبه‌ای فرهنگی و اجتماعی است. زمان آن رسیده است که مردم، رسانه‌ها و هواداران متحد شوند و از مسئولان بخواهند که در برابر تاریخ این شهر پاسخگو باشند. فوتبال رشت میراث این سرزمین است و افکار عمومی اجازه نخواهد داد که این میراث، قربانی بی‌تفاوتی و ناکارآمدی شود