خبرنگاری یعنی خطرنگاری

سجاد مصلحی در یادداشتی بمناسبت روز خبرنگار نوشت:خبرنگاری مثل دوچرخه‌سواری روی نخی باریک در ارتفاعی پرخطر است؛ هر لحظه ممکن است سقوط کنی، اما برای حرکت باید تعادل را حفظ کنی. خبرنگار بودن یعنی بدون حفاظ وارد مسیر شدن، جایی که خط کشی مشخص ندارد، اما راه دارد. هر قدمی که برمی‌داری، مسئولیت‌ می‌آفریند.

این یعنی رفتن به جایی که خیلی‌ها نمی‌روند، دنبال حقیقتی که پنهان مانده است. وارد شدن به دنیایی که اغلب نادیده گرفته می‌شود. خبرنگار کسی است که می‌بیند، می‌فهمد و ثبت می‌کند تا فراموش نشود.

خبرنگاری یعنی مقاومت در برابر قدرت، نه تسلیم شدن. یعنی نگاه کردن مستقیم به منفعت و ننوشتن آنچه صرفا خوشایند است. خبرنگار صدای کسانی است که شنیده نمی‌شوند؛ حتی وقتی تحت فشار قرار می‌گیرد، باز هم حقیقت را روایت می‌کند.

نفوذ کاسبان در برخی رسانه‌ها، در نقاب خبرنگار، باعث شده خبرها گاهی رنگ و جهت متفاوتی پیدا کنند. این مسئله اعتماد مخاطب را دشوار می‌کند و راه رسیدن به خبر دقیق را پیچیده‌تر. در این شرایط، حفظ صداقت و استقلال خبرنگاری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

در چنین شرایطی، خبرنگار مستقل همیشه در معرض خطر است؛ از سانسور و تهدید گرفته تا حذف و فراموشی. اما باز هم می‌نویسد، چون سکوت در برابر حقیقت خیانت است و خیانت را هرگز نمی‌بخشد.

خبرنگاری یعنی خطرنگاری؛ حرفه‌ای که اگر با وجدان نباشد، تنها ظاهرسازی است. باید با تعهد شروع شود، با شرافت ادامه یابد و با شجاعت پایان بپذیرد. در زمانی که حقیقت ارزان و دروغ ارزان‌تر است، نوشتن واقعیت، نوعی مقاومت است.