جوابیه روابط عمومی و امور بین الملل شورای اسلامی شهر رشت در خصوص اظهارات فرماندار انزلی

رشت بارِ ترانزیت بندرانزلی را بر دوش می‌کشد؛ اما سهمی از هزینه‌های زیرساختی دریافت نمی‌کند.

آقای فرماندار انزلی سلام علیکم

اظهارات اخیر جنابتان درباره سخنان رئیس شورای اسلامی شهر رشت نه‌تنها پاسخی به یک مطالبه روشن شهری نبود، بلکه تلاشی برای تغییر میدان گفت‌وگو از یک بحث فنی و قابل سنجش به جدال لفظی است؛ در حالی که موضوع کاملاً روشن است:

رشت سال‌هاست هزینه ترانزیت بندرانزلی و منطقه آزاد را پرداخت می‌کند، بدون آنکه سهمی از منافع آن دریافت کند.

رشت مسأله‌اش «ترافیک داخلی» نیست؛ مسأله «بار تحمیلی ترانزیت» است

آقای کارگرنیا به عنوان رئیس شورا رشت هیچ‌گاه مشکلات ترافیک روزمره رشت را به انزلی نسبت نداده‌اند.

آنچه ایشان مطرح کرده‌اند یک مشاهده میدانی ساده و مورد تأیید کارشناسان است:

عبور حجم سنگین کامیون‌های منطقه آزاد از مسیرهای ورودی رشت، فرسایش آسفالت، افزایش ترافیک و تحمیل هزینه‌های کلان برای شهری که هیچ سهمی از سود اقتصادی این ترددها ندارد.

این یک مسئله کارشناسی است، نه فرافکنی و نه جدل سیاسی.

درآمد برای انزلی؛ هزینه برای رشت – این معادله عادلانه نیست

اهمیت اقتصادی بندرانزلی برای استان غیرقابل انکار است،

اما پرسش اساسی اینجاست:

چرا باید منافع در یک نقطه تجمیع شود و هزینه‌ها بر نقطه دیگر تحمیل شود؟

این مطالبه مردم رشت است و مطالبه‌ای کاملاً منطقی و مبتنی بر عدالت منطقه‌ای.

انتظار می‌رفت فرماندار محترم بندرانزلی به‌جای حمله کلامی، پیشنهادهایی برای اصلاح وضعیت ارائه دهند؛

از جمله:

ایجاد مسیرهای اختصاصی ترانزیت

تقسیم منصفانه هزینه‌های نگهداشت راه‌ها

طراحی خط عبوری جداگانه برای کامیون‌های منطقه آزاد

هماهنگی استانی برای مدیریت بار ترافیکی

اما متأسفانه پاسخ ارائه‌شده، بیشتر رنگ «انکار واقعیت» داشت تا راه‌حل.

رشت حق دارد مطالبه‌گر باشد

اینکه رئیس شورای شهر رشت نسبت به فرسایش بی‌وقفه زیرساخت‌های شهر هشدار می‌دهد، نه دشمنی با انزلی است و نه رقابت بیهوده؛

این دفاع از حق شهروندان رشت است.

شورای شهر، موظف به پیگیری مشکلات اساسی شهر است و سکوت در برابر آن خیانت به مسئولیت است.

هم‌افزایی بله؛ نادیده گرفتن حقوق رشت، هرگز

استان گیلان زمانی پیشرفت می‌کند که حقوق همه شهرها دیده شود.

رشت و انزلی نه رقیب‌اند و نه دشمن؛ اما وحدت زمانی پایدار می‌ماند که هیچ شهری هزینه توسعه دیگری را نپردازد.

سخن آقای کارگرنیا یک هشدار کارشناسی است و باید با تحلیل فنی پاسخ داده شود،

نه با برچسب‌زنی و حاشیه‌سازی